Na jakiej wysokości zawiesić lustro, czyli poradnik dla tych, co nie chcą podskakiwać
Lustro – każdy ma, każdy używa i jest to jeden z tych wynalazków, które wydają się oczywiste, czyli wieszasz, patrzysz, poprawiasz fryzurę i idziesz dalej. A jednak… czasem okazuje się, że coś poszło nie tak. Jeśli zdarzyło Ci się kiedykolwiek podskakiwać przed lustrem, żeby sprawdzić czy buty pasują do reszty, to może czas na małą zmianę w aranżacji. Ale spokojnie, nie musisz od razu biec do sklepu po nowe! Z tego artykułu dowiesz się, jakiej wielkości lustra potrzebujesz i jak je zawiesić, żeby zobaczyć się w całości. Może to tylko kwestia wysokości, a Twoje lustro stanie się idealne.
Co to jest lustro i jak działa?
Lustro to powierzchnia, która odbija światło zgodnie z zasadą odbicia. Ta zasada mówi, że kąt padania światła jest równy kątowi odbicia. Oznacza to, że gdy promień światła pada na lustro pod jakimś kątem, to odbija się od niego pod tym samym kątem, ale w przeciwnym kierunku. Co się dzieje, kiedy patrzysz w lustro? Światło z różnych części Twojego ciała (np. stóp czy ramion) odbija się od lustra i wraca do Twoich oczu. I to właśnie powoduje, że widzisz swój obraz.
Zanim powiesz „więcej lustra, lepiej” – sprawdź, jak dobrać jego rozmiar i położenie, by się w nim zmieścić
Do określenia idealnych parametrów naszego lustra, w którym zobaczymy całego siebie, potrzebujemy trzech kluczowych wartości: górnej krawędzi, dolnej krawędzi oraz minimalnej wysokości lustra, która wynika z dwóch poprzednich. Aby to zrobić, musimy podzielić sylwetkę na dwie części: od stóp do oczu oraz od czubka głowy do oczu.
Dolna krawędź lustra: Nie wyżej niż połowa odległości od podłogi do oczu.
Zaczynamy od stóp, z których światło pada na lustro, odbija się od niego i dociera do naszych oczu. Ponieważ kąt padania jest równy kątowi odbicia, odległość od stóp do oczu należy podzielić na dwa i ta wartość wyznacza nam dolną krawędź lustra, która pozwala zobaczyć w nim stopy.
Górna krawędź lustra: Nie niżej niż wzrost minus połowa odległości od czubka głowy do oczu.
Aby zobaczyć w lustrze czubek głowy, światło od tego miejsca musi odbić się od tafli pod takim samym kątem, pod jakim pada. Dlatego, aby lustro mogło uchwycić to odbicie, od całkowitego wzrostu osoby odejmujemy połowę odległości od czubka głowy do oczu.
Minimalna wysokość lustra: Połowa wzrostu.
Kiedy odejmiemy od górnej krawędzi lustra, dolną krawędź lustra, wychodzi nam minimalna wysokość lustra, które pozwala zobaczyć całe ciało.
Zaprezentuję to na przykładzie osoby o wzroście 180 cm, która ma oczy osadzone na wysokości 170 cm.
Dolna krawędź lustra: 170 cm / 2 = 85 cm
Górna krawędź lustra: 180 cm – 10/2 = 175 cm
Minimalna wysokość lustra: 175 cm – 85 cm = 90 cm
I to działa! Lustro o wysokości zaledwie połowy Twojego wzrostu pozwoli Ci zobaczyć całą sylwetkę bez konieczności stawania na palcach.
Ciekawostki o lustrach, które mogą Cię zaskoczyć
- Lustra mogą sprawić, że pokój będzie…. cieplejszy. Lustro odbija nie tylko światło, ale i ciepło. Dobrze rozmieszczone lustra mogą więc sprawić, że pomieszczenie będzie jaśniejsze i przyjemniejsze w chłodniejsze dni.
- Lustra w przymierzalniach to zło. Niektóre sklepy celowo stosują triki optyczne – lekkie pochylenie lustra i odpowiednie światło sprawiają, że przeglądając się w nich wyglądasz lepiej.
- Lustro może Cię odmłodzić. Ciepłe oświetlenie sprawia, że zmarszczki stają się mniej widoczne.
- Lustra robią selfie lepiej niż aparat. W lustrze widzimy swoją ulubioną wersję siebie – tę, do której jesteśmy przyzwyczajeni. Aparat pokazuje nas tak, jak widza nas inni. Dlatego czasem na zdjęciach wydajemy się sobie „dziwni”.
- Koty i psy nie rozumieją, że widzą swoje odbicie. Większość zwierząt nie rozpoznaje się w lustrze. Dlatego czasem próbują się z nimi zaprzyjaźnić, a czasem walczą z „intruzem”. Ale np. delfiny i słonie to potrafią.
- Salar de Uyuni – największe lustro na świecie. To solna pustynia w Boliwii, która po deszczu zamienia się w gigantyczne lustro o powierzchni ponad 10 tysięcy km 2. Idealne do selfie z odbiciem chmur.
- Najstarsze lustra to nie szkło, a polerowane kamienie. Pierwsze lustra wykonane były z obsydianu i pochodzą sprzed 8000 lat. Czyli jeśli ktoś mówi, że „kiedyś było lepiej”, przypomnij mu, że dawniej przeglądali się w kawałku wulkanicznej skały.
- Weneckie lustra były luksusem i sekretem. W XVI wieku Wenecja miała monopol na produkcję idealnie gładkich luster. Pracownicy hut byli wręcz więzieni, żeby nie zdradzić tajemnicy produkcji.
